اعتراضات من.

هنوز در بارۀ اغتشاشگران و تروریست‌ها و کودتاچیان آمریکایی_صهیونیستی حرف‌های زیادی دارم و هنوز از عمق جنایت‌ این وحشی‌های مدرن دردهای بسیاری هست که باید گفته شود. اصلاً ما در برابر خون شهدای امنیت مسئولیم و وظیفه داریم که ماهیت این کفتارهای بی‌رحم و بی‌مروت را برملا و مظلومیت شهدای عزیزمون را روایت کنیم. پس تا زمانی که تردیدافکنی و دروغ‌پردازی رسانه‌های معاند در این‌باره ادامه داشته‌باشد، قلم و زبان ما هم باید فعال باشد و نباید با کسی تعارف داشته باشد.

اما، حرف‌هایی هم برای این سوی قضیه داریم که به‌عنوان اعتراض حقیقی مردم باید گفته‌ شود و باید به گوش مسئولان برسد تا آشوبگران بدانند که ما هم نسبت به بعضی از کارهای غلط دولت و حکومت اعتراض داریم و قرار نیست بی‌تفاوت باشیم. به همین دلیل وظیفه داریم دردها و مشکلات مردم را بی‌آن‌که در زمین دشمن بازی کنیم، به‌صورت منطقی، مستدل و مؤدبانه مطرح کنیم.

و حالا با تأکید می‌گویم که دامنۀ اعتراضات مردم یکی دوتا نیست. اما، اصلی‌ترین اعتراض مردم ایران اقتصاد، اقتصاد، اقتصاد است. یعنی گرانی، معیشت، رانت‌خواری، ویژه‌خواری و مصادره‌کردن ارزش‌های انقلاب به نفع بعضی جناح‌های سیاسی که سال‌هاست آرامش را از زندگی مردم گرفته است. از این رو، اگر مشکلات معیشتی به‌علاوه مسئلۀ مسکن و ازدواج مردم حل نشود، اگر بساط اختلاس و رانت‌خواری و فساد اقتصادی برچیده نشود، اگر برخورد مناسب با فساد اداری و مفسدان اقتصادی و ویژه‌خواران صورت نگیرد، اگر نظام مالیاتی کشور عادلانه و متوازن نشود، اگر بودجۀ مؤسسات و بنیادهای کذا و کذا تعدیل و یا متوقف نشود و اگر تورم و گرانی و بی‌ثباتی قیمت‌ها ادامه یابد و مفتخورهای سیاسی بازهم در دایرۀ حکومت مصونیت داشته باشند، مطمئن باشید که ثروتمندان همچنان ثروتمندتر و مستمندان فقیرتراز قبل خواهندشد. در نتیجه، زمینه برای اعتراضات اجتماعی همچنان فراهم است و هیچ گریزی هم از آن نخواهد بود. 

اما چند نکته در این باره:

1.  اعتراضات حقیقی مردم باید شنیده شود که اگر آقایان مسئولین صدای اعتراض مردم را نشنوند و به خواسته‌های قانونی آن‌ها ترتیب اثر ندهند، قهراً همین اعتراضات، می‌تواند مجدداً زمینۀ ورود مغرضانۀ کفتارهای وحشی را فراهم کند. کفتارهایی که نه مفهوم اعتراض را می‌فهمند و نه برای معترضان حقیقی اعتبار و احترامی قائلند.
2. ساختارمند کردن اعتراضات یک ضرورت سیاسی و یک راه حل اساسی است. مجلس و دولت باید تمهیداتی بیندیشند و فضایی را ایجاد کنند که هم قانونمند باشد و هم شرایط برای بیان اعتراض قانونی گروههای مختلف فراهم و نهادینه شود، تا اقشار مختلف جامعه یا نمایندگان حقیقی و حقوقی آن‌ها بتوانند خواسته‌های مادی و معنوی خود را صریح، بی‌پرده، بدون ترس و با تضمین شنیده شدن مطرح کنند و تا حد اقناع‌سازی پیش بروند. به‌حدی که یا دولت در برابر معترضین قانع شود و یا دولت بتواند معترضین را متقاعد کند.
3. اگر چنین شرایطی فراهم شود، نه هرج ومرج اتفاق می‌افتد، نه خواستۀ معترضین درغوغای آشوب‌ها گم می‌شود و نه فرصت‌طلبان مجال تاخت و تاز و آدم‌کشی پیدا می‌کنند...

 

 

پ.ن:

1. این یادداشت را قبلاً با محتوای بیشتر و با مطالب دسته‌بندی شده، همراه با پیشنهادهای مشخص به بعضی افرادی که با دولت و مجلس و قوه فضاییه دسترسی دارند، ارائه داده‌ام. اما از این که به دست تصمیم گیران رسیده است یا نه، اطلاعی ندارم.
2. اگر عمری باشد در آینده، بعضی پیشنهادهای مشخص خودم را خواهم نوشت...
3. نقدهایی که با عنوان «تلخ و گزنده» می‌نوشتم، همچنان موضوعیت دارد که باید ادامه دهم. اما موقتاً به دلیل شرایط این روزها، تحفّظ دارم از ادامه‌اش. اما بالاخره خواهم نوشت.

 

به یاد شما

 بقول شیرازی‌ها: جای شما سبز

در مشهدالرضا، در بارگاه ملکوتی حضرت ثامن‌الحجج علی‌بن موسی‌الرضا علیه آلاف تحیة والثناء نایب‌‌الزیاه عزیزان بیانی هستم.

نیاز نیست التماس دعا بگید :)

چون بگید یا نگید برای همه‌تون دعا می‌کنم، مخصوصاً برای خوبانی که اخیراً خاطر عاطرشان از تلخ‌نوشته‌های بنده مکدر شده :))

 

 

+ وقتم محدوده، باگوشی هم عادت ندارم پست بذارم. با عرض پوزش کامنت پست قبل را بعداً پاسخ می‌دهم.

 

مراقب زیورهای خود باشیم

 

اول- تقابل جریان باطل با جریان حق، یک جدال تاریخی و یک ماجرای توقف‌نا‌پذیر است که امروز و دیروز هم متولد نشده، ماجرایش از دورۀ هابیل و قابیل شروع شده و تا امروز ادامه یافته، بعدهم ادامه خواهد داشت. فقط ماهیتش هرروز پیچیده‌تر، عمیق‌تر، وسیع‌تر، رنگین‌تر و سنگین‌تر می‌شود.

دوم- تقابل جریان‌حق با باطل براساس یک قاعدۀ اصیلِ مبتنی بر ایمان و اندیشه و ایثار شکل می‌گیرد. اما جریان غیرحق با ابزار زیاده‌خواهی، با نادیده‌انگاری دیگران و نابودسازی ارزش‌ها عمل می‌کند که اساس آن مبتنی بر دغلبازی، تفرقه‌اندازی، یکه‌تازی، مشابه‌سازی، بدل‌سازی و تحمیق مردم است.

سوم- هروقت دیدید که بازار ضدیت‌سازی و بدل‌سازی مفاهیم دینی و مذهبی داغ است، بدانید که تقابل دو جریان تاریخی حق و غیرحق، جدی‌تر شده و دارند ارزش‌های جریان حق را از اعتبار می‌اندازند. دارند با این ترفند جوامع دینی را نسبت به داشته‌های اصیل خود بی اعتماد و آن‌ها را مقهور و مسحور و تابع دستور خود می‌کنند...

چهارم- یادمان باشد که جنس‌های مشابه و بدلی را معمولاً برای زیورآلات طلا و الماس و فیروزه و عقیق و اشیاء عتیق و گران‌بها می‌سازند. برای خرمهره و سنگریزه و کلوخ کسی بدل نمی‌سازد. پس در دنیای بدلیجات مراقب زیورهای اصیل خود باشیم.

 

بعداً نوشت: چند نمونه از بدل‌سازی‌ها را در قسمت نظرات نوشتم.

 

 

 

 

 

با کی باید درد ودل کنم؟

کسی را در نظر بگیرید که بندرعباس رو خوب بشناسد، وجب به وجب بندر شهید رجایی را دیده باشد، تعلق خاطر به اون استان داشته باشد، حداقل با 30 نفر از بندرعباسی‌های خونگرم رفاقت و صمیمیت داشته باشد، کلی خاطرات خوش و ناخوش از بهار و تابستان و ساحل اون شهر و صیادهای صبورش و کارگرهای عزیز شاغل در بندرگاه داشته باشد، سه نفر از دوستانش جزو جانباختگان حادثه باشند، خواهرِ دونفر از همکارانش هم در شیراز بستری باشند.

بعلاوه این که از فردای روز حادثه تا همین الآن درگیر راست و ربست کردن وضعیت دوستانش و تسکین داغ اون‌ها باشد. از همه مهم‌تر این که خودش هم وضعیت مشابهی را قبلاً تجربه کرده باشد و دردسرهای مصیبت‌های بعدی ماجرا را هم بداند و...

اما برای این که کام دیگران را تلخ نکند، این‌جا نه فقط حرفی نمی‌زند و چیزی نمی‌نویسد، بلکه شرایطش را عادی جلوه می‌دهد تا کمتر خاطر این و آن مکدر شود. به نظر شما این آدم با این وضعیت چه حال و روزی می‌تواند داشته باشد؟

حالا اگر در چنین شرایطی یک آدم بدبین و بددهن و لاشخور صفت بیاید و در بارۀ حادثۀ بندرعباس برایش فحش و ناسزا بنویسد، زخم زبان بزند و داغ دلش را تازه کند. با کی باید درد و دل کند؟!

 

باور کنید ناراحت نشدم، نفرینش نکردم. اما دلم سوخت.

راه نظراتش را بستم و آرزو کردم که حداقل به اندازۀ یک مثقال فهم اجتماعی و ادب انسانی یاد بگیرد.

 

تحریک‌های هدفمند

از مهم‌ترین حوادث این روزها:

• حملات شدید اسرائیل به غزه و سوریه
• بمباران‌ شدید یمن توسط آمریکا و انگلیس
• قتل عام علویان و مردم عادی سوریه توسط تروریست‌های وابسته به الجولانی..
• درگیری‌های تحریک‌آمیز تروریست‌های تکفیری سوریه در مرزهای زمینی لبنان.

همۀ این‌ شرارت‌ها اگرچه عادت همیشگی آمریکا و اسرائیله. اما به نظرم دلیل اصلی و همزمانی این وحشیگری‌ها این است که می‌خواهند جمهوری اسلامی را تحت فشار قرار دهند تا به یکی از دوهدف برسند:

1. یا ایران را وادار به تسلیم کنند و عزت و مقاومت ما را بشکند،
2. یا ایران را وارد یک جنگ تمام عیار کنند...

 

+ قبلاً در بند چهارم این یادداشت نوشته بودم که احتمالاً امتحان‌های سختی پیش رو خواهیم داشت و...

++ هنوز درحال تمرین هستم برای تحمل حوادث روزهای مبادا.

 

 

پ.ن: بیشتر از هروقت امیدوارم که روند حوادث ناخواسته در منطقه، به نفع کشورمان و جهان اسلام رقم خواهد خورد. فقط خدا کند که سهم ما از این حوادت، شرمندگی و انفعال نباشد.

 

دل بیدار از این صومعه داران مَطَلب...

طوفان الاقصی جغرافیای دنیا را تکان داد، وجدان‌های خفتۀ را بیدار کرد. حتی خواب را از چشم بیدادگران دنیا گرفت، اما عده‌ای از وطنی‌های خودمون هنوز خوابِ خوابِ خواب‌اند.

و غم‌انگیزتر، حال اون جماعتی است که برای فرار از مسئولیتِ بیداری، خود را به خواب می‌زنن! جوری که هرچی تکانشون بدیم، هرچی قلقلکشون بدیم و هرچی التماس‌شون کنیم، بی فایده است...

*** * ***

می‌خوام بگم گاهی پیغام و پسغام و فلسفه و کلام برای این جماعت افاقه نمی‌کند. شاید منتظرن صدای پای قشونِ اشقیاء را پشت دیوار خانه‌هایشان بشنوند؟!  به قول جناب صائب:

 

دل بیدار ازین صومعه‌داران مَطَلب

کاین چراغی است که در دیر مغان می‌سوزد

 

 

پ.ن- پیام امیر کلام:  مَنْ نَامَ عَنْ نُصْرَةِ وَلِیِّهِ انْتَبَهَ بِوَطْأَةِ «عَدُوِّهِ» کسی که به هنگام یاری پیشوایش بخوابد، با لگدهای دشمن بیدار خواهد شد!

خانه‌های ارزان قیمت.

نمای اصلی هر سایت یا وبلاگ را خانه می‌گویند. خانه‌هایی که بسیار فراوان و ارزان قیمت و کم‌هزینه است. طوریکه هر خانم و آقایی حتی با کمترین درآمد، می‌تواند یک یا چندتا از این خانه‌ها را داشته باشد. چون نه وام می‌خواهد، نه مشروط به شرط تأهل است، نه سابقۀ سکونت نیاز دارد، نه تأییدیه شورای محل می‌خواهد و نه املاکی‌های بی‌رحم می‌توانند در خرید و فروش آن دخیل باشند. این خانه‌ها در قواره‌ها و موقعیت‌های مختلف، دو نبش، سه‌نبش، خوش نقشه با سند تک‌برگی و فول امکانات در تمام ساعات شبانه روز آمادۀ واگذاری به شهروندان است.

خانه‌ها در فضای مجازی چند ویژگی خوب و ناخوب دارند. خوبی خانه‌های مجازی این است که بالاشهر و پایین شهر ندارد، خوبی دیگرش این است که فقیر و ثروتمند و عامی و نامی همه در کنار هم‌اند و نسبت به هم فخر‌فروشی ندارند!

خوبیِ دیگرِ خانه‌های مجازی این است که صاحبانش اگرچه در روش و منش و پیشه و اندیشه، با هم بُعد مسافت دارند، اما، فاصلۀ مکانی آنها به هم نزدیک است! و دید و بازدیدشان در کسری از دقیقه انجام می‌شود!

و باز از ویژگی خوب خانه‌های مجازی این است که همسایگان فرهیخته‌اش، با این‌که همدیگر را نمی‌شناسند، ولی به شوقِ شنیدن کلامی و سلامی، گاه‌گاهی در گلستان فهم و ادب یکدیگر می‌چَمند و رائحه‌ای از نسیمِ زندگی را به باغ اندیشه هایشان می‌دمند :)

اما، از ناخوبی خانه‌های مجازی همین بس که هیچ صاحبخانه‌ای به همسایه‌اش اعتماد ندارد و کلید خانه‌اش را به او نمی‌سپارد. چرا؟ چون می‌ترسد زندگی حقیقی‌اش به تلی از خاکستر بدل شود! پس هرکس برای خداحافظی از دنیای مجاز، ترجیح می‌دهد خانه‌اش را بکوبد و یا دَرَش را گِل بگیرد. اما به کسی نفروشد و به احدالناسی اجاره‌اش ندهد!

بیش از نیمی از صاحبخانه‌های این مجازآباد، فرهیخته و فحول و فرزانه‌اند و یار و غمخوار همسایه‌اند. هم آداب معاشرت و هم اندیشی را می‌دانند و هم، مرام نیک‌اندیشی و عاقبت‌اندیشی را می‌فهمند. اما، معدودی هم هستند که شدیداً اهل فساد و فسون و فسانه‌اند و در دل‌های رمیده این و آن، بذر نفاق و شقاق می‌افشانند. عده‌ای دیگر نیز هستند که چراغ کلبه‌هایشان به خاموشی گراییده و یاران و همسایگان را به فراموشی سپرده‌اند. گویی که برای همیشه دل از دنیا بریده و در کُنجی خلوت آرمیده‌اند...

 

+ این روزها خیلی سرم شلوغه. آن‌قدر که گاهی فرصت ویرایش مطالب خودم را هم ندارم..

++ این یادداشتِ پر از چرند و پرند را هم بگذارید به حساب ترافیک مشغلۀ این روزهای من:))

 

پ.ن: ویروس خمودگی و فرسودگی و کم‌بودگی و نابودگی از جسم و جانتان به دور و دل‌هایتان پر از نشاط و شادی و نور باد...