شیپور جنگ!

آن‌جا که پای لقمه‌ها لنگ می‌زند

سگ‌توله به مادر حیا انگ می‌زند.

 

       ***   ***   ***

 

زمین، لبریز از شعر،

خاک، مسرور از باران

اشک اما در غبار مبهم زندگی  

بر بوم شب، هزار رنگ می‌زند.

من نیز در های وهوی بهانه‌ها غریبم

و بی رد پای تو

دلم به سینۀ زمان چنگ می‌زند.

عشق، در دفتر ترانه‌ها بی‌کرانه است،

اما این‌جا، در سرزمین وارونه‌ها

هربار، آشفته کودکی

برجنازۀ پدر سنگ می‌زند.

دیگر حکایت نای و نی نیست.

باید نگاهی دوباره کنم بر دفتر جنون،

گویا پیغام حادثه است که شیپور جنگ می‌زند.

 

 

 

پ.ن: دلنوشتۀ بازسازی شده.