الله‌اکبر از این ملت.

 امسال راهپیمایی 22 بهمن تهران بسیار حیرت انگیز بود، ما جزو اونهایی بودیم که از ساعت 9 صبح جلوی ایستگاه تئاتر شهر بودیم و ساعت 14 از ایستگاه مترو استادمعین به سمت خونه حرکت کردیم. یعنی 5 ساعت تمام در خیابان و میدان بودیم و فرصت داشتیم از هر نظر مراسم را آنالیز و بررسی کنیم.

• با وجود سه روز تعطیلی و بر خلاف انتظار بعضی‌ها، حضور جمعیت واقعاً فوق‌العاده بود.
• فشردگی جمعیت آن‌قدر زیاد بود که راه‌رفتن به راحتی انجام نمی‌شد. در بعضی از نقاط، مثل میدان انقلاب، مقابل دانشگاه تهران، تقاطع نواب، زیرگذرها و روگذرها به‌سختی انجام می‌شد. ورودی میدان آزادی هم از دومسیر شرق و جنوب به دلیل ازدحام جمعیت تا یکی دوساعت مسدود بود.
• حضور فعال دهه هشتادی‌ها و نودی‌ها انصافاً چشمگیر بود.
• هرساله در راهپیمایی 22 بهمن تهران، حال و هوای جمعیت، معمولاً این‌گونه بود که حضور مردم حالت جشن و شادی داشت و نوعی حرکت تفریحانه محسوب می‌شد. اما امسال علاوه بر سُرور و غرور ملی، عشق و انگیزهای دینی، حماسی و شور و حال مبارزاتی هم در آن موج می‌زد.
• نوعی خشم مقدس و عزم و ایستادگی هم در ملت نمایان بود.
• شعارها، نوعاً خودجوش، انقلابی، اسلامگرایانه و پرحرارت بود که از عمق وجود افراد برمی‌خاست.
• غرفه‌های سرودخوانی‌ و رجزخوانی امسال شور وحال جدی‌تر و عمیق‌تری داشت، یعنی محتوای سرودها و برنامه‌ها به‌جای لایه‌های لودگی و طنز، نگاه واقع‌گرایانه و روشنگرانه داشتند که واقعاً برای نسل‌های جدید، جذاب و اقناع کننده بود.
• خیلی‌ها قرآن را روی دست گرفته بودند که واکنشی علیه اسلام‌ستیزان و پهلوی‌مسلکان محسوب می‌شد.
• بیشترین سوژه‌های تصویری، دخترها و پسرهای دهۀ هشتادی و نودی بودند که خبرنگاران از این جهت کلی کیف کردند و با دست پر رفتند.
• نسبت به سال‌های قبل، اشتیاق دخترها و پسرهای جوان‌ برای مصاحبه با خبرنگاران بسیار بالا بود. به‌حدی که خبرنگاران در برابر این اشتیاق واقعاً کم آورده بودند.
• تحلیلگرانی را دیدم که فارغ از ابعاد خبری و تبلیغی، به صورت چالشی با جوان‌ها مصاحبه می‌کردند. چند نمونه را شاهد بودم که مصاحبه‌شونده‌ها آنقدر با پختگی و بلوغ فکری در دفاع از انقلاب و رهبری و مقاومت و علیه آمریکا و اسرائیل حرف می‌زدند که برای شاهدان صحنه واقعاً حیرت انگیز بود. حتی بعضی مصاحبه‌کننده‌ها زیادی حیرت زده شده بودند...

و خیلی چیزهای قشنگ و زیبا و امید‌بخش دیگر که حالم را حسابی خوب کرده بود.

 

 

عذرخواهی: سه‌شنبه شب گذشته یک پست پیش‌نویس در وبلاگم اشتباهی به روز شده بود که صبح دیروز فهمیدم و حذفش کردم. متأسفانه 30 تا هم بازدید داشت. از اونهایی که خواندند و هیچی نگفتند، ممنونم :)

 

حق دارم غبطه بخورم.

بعضی وقت‌ها که پای حرف‌ مادران شهدای دفاع مقدس می‌نشینم، بدجوری کُپ می‌کنم، بدجوری دچار حیرت‌ می‌شم و بدجوری احساس دلتنگی می‌کنم.

گاهی هم به این نتیجه می‌رسم که ارزش کار مادران شهدا و مقام‌شون نزد خدا، اگر از خود شهید بالاتر نباشد، کمتر هم نیست...

مادرهایی که خیلی‌هاشون با فقر و تنگدستی و رنج، با مشکلات تغذیه و بهداشت، با شرایط سخت زندگی آن روزها، با سفره‌های ساده و در خانه‌های بی‌آلایش شهری و روستایی زندگی کردند، اما دسته‌گل‌هایی تحویل انقلاب دادند که فهم و درک و مرام و معرفت و مسئولیت‌پذیری‌ و اثر وجودی هرکدومشون از صدها آدم برخورداری مثل من بالاتر است.

 

+ واقعاً حق دارم به انتخابگری دقیق و عمیق شهدا و به این همه ویژگی‌های خوب مادران‌شون غبطه بخورم.

 

++ خدا کند شرمندۀ شهیدان و خانواده‌های محترمشون نباشیم.