ایرانی حلال‌خور

امروز داشتم با خودم فکر می‌کردم که این جماعت معترض اگر به جای وحشی‌گری و قتل و غارت، اگر به‌جای ویرانگری و فحاشی و اگر به‌جای قمه‌کشی و عربده‌کشی، عده و عُدۀ خودشون را در مسیر اعتراض واقعی جریان می‌دادند و اگر می‌آمدند به‌شکل منطقی و شرافتمندانه فریاد می‌زدند و شعار می‌دادند، الآن، هم صداشون به گوش دنیا رسیده بود، هم ملت از آن‌ها پشتیبانی می‌کرد و هم منفور جامعه و تاریخ این سرزمین قرار نمی‌گرفتند.

داشتم واقعاً به این موضوع فکر می‌کردم که اگر این جماعت، انرژی متراکم خودشون رو به‌صورت عقلانی آزاد می‌کردند و صدای اعتراض خود و هم‌وطنان را بی‌پروا و بدون اغماض -اما با فریادهای مؤدبانه و پرمغز- به‌گوش مسئولان می‌رساندند، الآن هم گزک به دست بدخواهان نمی‌دادند و هم دعای خیر ملت را داشتند.

و خلاصه این‌که داشتم با خودم می‌گفتم اگر این جماعت، به‌جای بی‌شرفی و بی‌رحمی، انسانیت به‌خرج می‌دادند و وارد دنیای توحش نمی‌شدند، امروز در برابر وجدان‌شون و در برابر ملت نجیب ایران شرمنده و سرافکنده و ملعون نبودند و این شانس را هم داشتند تا جوانمردی‌شان در تاریخ ایران ماندگار و یادگار بماند.

اما، یهو یادم آمد که این‌ها اصلاً آدم‌های معترض نبودند، این‌ها اگرچه شناسنامه ایرانی دارند، اما اجیرشده شیطان و تعلیم‌یافته موساد هستند. به همین دلیل نه خوی انسانیت دارند، نه مِهر وعاطفه را می‌فهمند، نه عِرق وطن و ملیت ایرانی سرشون میشه و نه بوی وفا و بزرگ‌منشی به مشامشون خورده است.

با خودم گفتم اگر کسی سر سفرۀ حلال نون خورده باشد، برای استیفای حق شهروندی خود، حق دیگران را زیر پا نمی‌گذارد. ایرانی حلال‌خور، به بهانۀ ناراحتی از دولت یا حکومت، هموطن و همسایه‌ و شهروند خودش را نمی‌کُشد و اموال مردم شریف را به آتش نمی‌کِشد.

ایرانی باشرف، حتی اگر مسلمان هم نباشد، می‌فهمد که گناه قتل عام انسان‌ها و آتش زدن اموال عمومی با آب هیچ توجیهی تطهیر نمی‌شود.

 

 

پ.ن: در تجمع امروز مردم تهران، عزم و وفا و خشم و اشتیاق را با هم دیدم. حقیقتاً به عمرم چنین حمایت شورانگیزی ندیده بودم...